ଜନସେବାକାର୍ଯ୍ୟର ସାଢ଼େ ତିନି ବର୍ଷ ପରେ ଆମ୍ଭେମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯୀଶୁଙ୍କ ଜୀବନର ଶେଷ ସପ୍ତାହକୁ ଆସୁ ପୁଣି ଯୀଶୁ ଓ ଧର୍ମିୟ ନେତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତିକ୍ତତା ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଛି । ଯୀଶୁ ମନ୍ଦିର ପରିଷ୍କାର କରି ଓ ଡିମ୍ବିରି ବୃକ୍ଷକୁ ଅଭିଶାପ ଦେଇ ଓ ତୋଡାଗୁଡ଼ିକର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ କହି ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ବିଚାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଆସୁଅଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୀଶୁଙ୍କ ଅଧିକାର ସମ୍ବନ୍ଧରେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ମୂଳକ ଆହ୍ୱାନ ଦେଇ ଆସୁଅଛନ୍ତି ପୁଣି ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ରାଜନିତି ସମ୍ୱନ୍ଧୀୟ କଳହ ଓ ଈଶ୍ୱରତତ୍ତ୍ୱ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ହଟ୍ଟଗୋଳରେ ଜଡ଼ିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଅଛନ୍ତି। ଏହା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ପୃଷ୍ଠଭୁମି ନିମନ୍ତେ ପ୍ରସଙ୍ଗ, ଶ୍ରେଷ୍ଠତର ଆଜ୍ଞା ବିଷୟରେ କାହାଣୀ ଅଟେ, ଆମ୍ଭେମାନେ ମାର୍କ ୧୨:୨୮ ପଦର ଆରମ୍ଭରୁ ପଢୁ:
ସେତେବେଳେ ଶାସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ପାଖକୁ ଆସି ସେମାନଙ୍କର ବାଦାନୁବାଦ ଶୁଣି ଓ ସେ ଯେ ସେମାନଙ୍କୁ ଯଥାର୍ଥ ଉତ୍ତର ଦେଇ ଅଛନ୍ତି, ଏହା ଜାଣି ତାହାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ସମସ୍ତ ଆଜ୍ଞା ମଧ୍ୟରେ କି ପ୍ରକାର ଆଜ୍ଞା ପ୍ରଧାନ? ଯୀଶୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ପ୍ରଧାନ ଆଜ୍ଞା ଏହି, ହେ ଇସ୍ରାଏଲ ଶୁଣ; ପ୍ରଭୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଈଶ୍ୱର, ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ ଅଟନ୍ତି; ଆଉ, ତୁମ୍ଭେ ଆପଣା ସମସ୍ତ ଅନ୍ତଃକରଣ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣ, ସମସ୍ତ ମନ ଓ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ପ୍ରଭୁ ଆପଣା ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କର। ଦ୍ୱିତୀୟଟି ଏହି, ତୁମ୍ଭେ ଆପଣା ପ୍ରତିବାସୀକି ଆତ୍ମ ତୁଲ୍ୟ ପ୍ରେମ କର। ଏହି ଆଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକ ଅପେକ୍ଷା ଆଉ କୌଣସି ଶ୍ରେଷ୍ଠତର ଆଜ୍ଞା ନାହିଁ।" [ବହୁବଚନ]। ସେଥିରେ ସେହି ଶାସ୍ତ୍ରୀ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଗୁରୁ, ତାହା ସତ୍ୟ, ସେ ଯେ [ଅର୍ଥାତ୍ ଈଶ୍ବର ] ଏକ ଓ ତାହାଙ୍କ ବିନା ଆଉ କେହି ନାହିଁ, ଏହା ଆପଣ ଯଥାର୍ଥ କହିଅଛନ୍ତି; ପୁଣି ସମସ୍ତ ଅନ୍ତଃକରଣ, ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧି ଓ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ତାହାଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା ଏବଂ ପ୍ରତିଵାସୀକି ଆତ୍ମତୁଲ୍ୟ ପ୍ରେମ କରିବା, ସମସ୍ତ ହୋମଦ୍ରବ୍ୟ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିବା ଓ ବଳିଦାନ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟେ ।” ସେ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଉତ୍ତର ଦେଇଅଛନ୍ତି ଦେଖି ଯୀଶୁ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟଠାରୁ ତୁମ୍ଭେ ଦୂରବର୍ତ୍ତୀ ନୁହଁ।” ଏଥିଉତ୍ତାରେ କେହି ତାହାଙ୍କୁ ଆଉ କୌଣସି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବାକୁ ସାହସ କଲେ ନାହିଁ।”
ଯିହୁଦୀୟ ଧର୍ମରେ ଏକ ଜଣାଶୁଣା ଉଦ୍ଧୃତାଂଶ, ଦ୍ୱିତୀୟ ବିବରଣ ୬ ପର୍ବ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଉଦ୍ଧୃତାଂଶ, ଶେମାକୁ ଉଦ୍ଧୃତ କରି ଯୀଶୁ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତି। ଏହା ଏକଈଶ୍ୱରବାଦ... ଏକ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି କହି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ... ଏଥିଉତ୍ତାରେ ଏହା କହେ ଯେ ସେହି ଏକ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ପ୍ରାଥମିକ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ହେଉଛି “ତାହାଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା”, ପୁଣି ଗଭୀର ଇଛାରୁ ତାହାଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା, ଆପଣାର ସମସ୍ତ ଅନ୍ତଃକରଣ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣ, ସମସ୍ତ ମନ ଓ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ପ୍ରେମ କରିବା। ଆପଣାର ସମସ୍ତ ବିଷୟ ଦେଇ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରୁ ତାହାଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା। ଯେହେତୁ ଏହା ହିଁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଜ୍ଞା, ଯଦି ଆମ୍ଭେମାନେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ବିଷୟ କରିବା ତେବେ ଏହା ହିଁ ଆମ୍ଭେମାନେ କରିବା ଉଚିତ, ତତ୍ପରେ ଏହାର ଅର୍ଥ କ’ଣ ତାହା ବୁଝିବା ବାସ୍ତବଭାବରେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟେ।
“ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା” ର ଅର୍ଥ କ’ଣ? ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଅନେକ, ଅନେକ ବିଷୟ ଅଛି ଯାହା ମୁଁ କରିପାରେ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଆଜି ସକାଳେ ଦୁଇଟି ବିଷୟକୁ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି ।
ତନ୍ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଆବେଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପ୍ରେମ ଅଟେ। ଏହା ସମ୍ପୃକ୍ତ କରେ ଯାହା ପ୍ୟୁରିଟାନ୍ ବା ଶୁଦ୍ଧବାଦୀମାନେ “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ଅନୁରାଗ” ବୋଲି କହୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆମ୍ଭେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁ ତେବେ ଏହା ମଧ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଅଟେ; ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଷୟରେ ବିଷୟସବୁକୁ ପ୍ରେମ କରିବାକୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇନାହିଁ କିନ୍ତୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଅଛି। ଯଦି ଆମ୍ଭେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁ ତେବେ ଏହା ଆବେଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ହେବ ଓ ଏହା ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ହେବ। ସେହି ଦୁଇଟି ବିଷୟରେ ମୋତେ କହିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
ସର୍ବପ୍ରଥମେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ତୁମ୍ଭର ପ୍ରେମ… ମୋହର ପ୍ରେମ କ'ଣ ଆବେଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଅଟେ କି? ଯେରୂପେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଗୀତ ତୁମ୍ଭକୁ ଗତି କରାଏ ସେରୂପେ ତୁମ୍ଭକୁ ଏହା ଗତି କରାଏ କି? ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ତୁମ୍ଭର ପ୍ରେମ ତୁମ୍ଭକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ କରାଏ କି? ଯୀଶୁଙ୍କ ସହିତ ତୁମ୍ଭର ସମ୍ପର୍କ ତୁମ ପ୍ରାଣର ଅତି ଗଭୀରତମ ଦେଶରେ ତୁମକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରେ କି? ତୁମ୍ଭର ପ୍ରେମ ଆବେଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଅଟେ କି?
ବର୍ତ୍ତମାନ, ମୁଁ ଜାଣେ ଆମ୍ଭେମାନେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଲୋକ ଓ ଆମ୍ଭେମାନେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ଆବେଗସବୁ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥାଉ। କେତେକ ସେମାନଙ୍କ ବାହୁବସ୍ତ୍ରରେ ପିନ୍ଧନ୍ତି; କେତେକ ଏହାକୁ ଗଭୀର ଭିତରେ ପୋତି ଦିଅନ୍ତି। ଆମ୍ଭେମାନେ ସମସ୍ତେ ଆବେଗସବୁ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥାଉ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରେମ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରେମ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁ ଏହା ନିଶ୍ଚିୟ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ସ୍ନେହସବୁକୁ ଗତି କରାଇଥାଏ।
ଯଦି ତୁମ୍ଭର ପିଲାମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଆଜ୍ଞାବହ ଥିଲେ ଆଉ ତଥାପି ସେମାନଙ୍କ ମାତା କିମ୍ବା ପିତା ପରି ତୁମ୍ଭ ପ୍ରତି ଆବେଗ ସମ୍ୱନ୍ଧୀୟ ଆସକ୍ତି ନ ଥିଲା, ଏହା ସେପରି ଅଟେ କି?
ଯଦି ତୁମ୍ଭର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସର୍ବଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ ଥିଲେ [ମୁଁ "ଆଜ୍ଞାବହ" ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ଚାଁହୁ ନାହିଁ], ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ଆଶାକରିଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଷୟ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ସମ୍ପାଦନ କରିଥିଲା ଆଉ ତଥାପି ଗଭୀର, ପ୍ରଭାବିତ, ଆବେଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସମ୍ପର୍କ ତୁମ ସହିତ ସଂଯୋଗ ନ ଥିଲା, ସମ୍ଭବତଃ ତୁମ୍ଭେ ଏହାକୁ ପ୍ରେମ ବୋଲି କୁହ କି?
ଆଉ ଉତ୍ତର ହେଉଛି "ନାହିଁ, ତୁମ୍ଭେ କରି ପାର ନାହିଁ" ତୁମ୍ଭେ ପ୍ରେମର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଆବେଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଉପାଦାନ ଗ୍ରହଣ କରି ପାରିବ ନାହିଁ ତଥାପି ତୁମ୍ଭର ପ୍ରେମ ଅଛି। ଏହା କାର୍ଯ୍ୟ କରେ ନାହିଁ। ପ୍ରେମ, ଅନ୍ୟ ବିଷୟରେ ଆବେଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଅଟେ।
ତେବେ ଏହାର ଅବେଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବିଷୟବସ୍ତୁ ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା କିପରି ଦେଖାଯାଏ? ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଏହା ଏକ ଅତି କଷ୍ଟକର ପ୍ରଶ୍ନ ଅଟେ।
ଅନେକ ଉପାୟରେ ଏହା ପ୍ରେମ ପରି ଦେଖାଯାଏ... ପ୍ରେମିକ ଈଶ୍ୱର ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ପାଇଁ ମୋ ପାଖରେ ଥିବା ପରି ମୋର ସ୍ତ୍ରୀ ପାଇଁ ମୋର ପାଖରେ ଅଛି ଯାହା ...ଆଶାପ୍ରଦ ଭାବରେ ତୁମ୍ଭର ପ୍ରେମ ମଧ୍ୟ ତୁମ୍ଭ ସ୍ତ୍ରୀ ପାଇଁ ଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ। ଏହା ଗଭୀର ଭାବରେ ଆବେଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଅଟେ। ତୁମ୍ଭେ ସମୟ ବିତାଇବାକୁ ଚାହଁ… ତୁମ୍ଭେ ଅନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ବୁଝିବାକୁ ଚାହଁ। ତୁମ୍ଭେ ଯାହା ତାହାକୁ "ଠିକ" ଚିହ୍ନ ଦେଇଥାଏ ତାହା ବୁଝିବାକୁ ଚାଁହ ।
ଅନ୍ୟ ଅର୍ଥରେ, ପ୍ରେମ, ଯେତେବେଳେ ଭାବପ୍ରବଣ ହୁଏ, ଏହା ସୂଚାଇ ଦିଆଯାଏ । ଏହା ସତ୍ୟ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଆଉ ତୁମ୍ଭେ ଏହାକୁ ବୁଝିବାକୁ ଚାହଁ। ତାହା ହେଉଛି ପ୍ରେମର ଭାବପ୍ରବଣତାର ଏକ ଅଂଶ, କିନ୍ତୁ ତା’ପରେ ପ୍ରେମର ଆବେଗ ମୋତେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚଳାଏ, ଏହା କରେ ନାହିଁ କି? ଯଦି ମୁଁ କେବଳ କହିଲି “ମୁଁ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କଲି।” ପୁଣି ଏହା ଗଭୀର ଭାବରେ ଆବେଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଥିଲା ଓ ଏହା ମୋର ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରି ନ ଥିଲା, ତାହା ମଧ୍ୟ ପ୍ରେମ ନୁହେଁ, କାରଣ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମ ସର୍ବଦା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆପଣା ପ୍ରେମକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ ଓ ତେଣୁ ମୁଁ ତା'ଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ, ମୁଁ ତା'ଙ୍କୁ କେବଳ ଦୟାର ଶବ୍ଦ କହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ମୁଁ ତା'ଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଯୋଗାଇବାକୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ପୁଣି ଯେତେବେଳେ ସେ ଦୂରରେ ଅଛନ୍ତି, ମୋର ହୃଦୟ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିଥାଏ।
ଏହା ହେଉଛି ଆବେଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପ୍ରେମ ଯାହା କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଗତି କରେ ଓ ମୋର ପ୍ରେମ ଉଚ୍ଚ ମାତ୍ରାରେ ଆବେଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଅଟେ ଓ ଏହା ମୋତେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମାର୍ଗରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚଳାଏ, ଯେହେତୁ ମତେ କରିବାର ଅଛି ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଚାହୁଁଛି କାରଣ ମୁଁ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରେ। ଏହା ଆବେଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଆଉ ଏହା କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ।
ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା ସେପରି କିଛି ଦେଖାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଅନେକ ଉପାୟରେ ଏହା ମଧ୍ୟ ମୋ ପ୍ରତି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେମ ପରି ଦେଖାଯାଏ । ଈଶ୍ଵର ମୋ ଉପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ଈଶ୍ଵର ତୁମ୍ଭଠାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି । ତୁମ୍ଭେ ଏହା ଜାଣିଥିଲ କି? କେବଳ ଗୀତସଂହିତା ପାଠ କର ଏବଂ ଏହା ସବୁ ସ୍ଥାନରେ ଅଛି; ଗୀତସଂହିତା ୧୮: ୧୯ ଭଳି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକରେ “ସେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କଲେ [କାହିଁକି?] କାରଣ ସେ ମୋ’ଠାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।” ଈଶ୍ୱର ମୋ'ଠାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଗୀତସଂହିତା ୩୨:୧୦ “ଦୁଷ୍ଟକୁ ଅନେକ ଦୁଃଖ ଘଟିବ; ମାତ୍ର ଯେଉଁ ଜନ [ତାହା ହେଉଛି ମୁଁ] ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କଠାରେ ନିର୍ଭର ରଖେ ତାହାର ଚତୁର୍ଦିଗରେ ଦୟା ବେଷ୍ଟନ କରିବ।”
ଈଶ୍ୱର ମୋତେ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି। ସେ ମୋଠାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ଓ ସେହି ପ୍ରେମ ତାହାଙ୍କୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରେ। ଯଦି ଯୋହନ ୩:୧୬ ତୁମ୍ଭର ବାଇବଲରେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଅନୁବାଦ ହୋଇଥାନ୍ତା ତେବେ ଏହା ଏହିପରି କହିଥାନ୍ତ “ଈଶ୍ୱର ଜଗତକୁ ଏହି ପ୍ରକାର ପ୍ରେମ କଲେ; ସେ ତାହାଙ୍କର ଅଦ୍ଵିତୀୟ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ।” ତୁମ୍ଭେ ଦେଖ, ଈଶ୍ୱର ଜଗତକୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି ଓ ଏହା ତାହାଙ୍କୁ ତୁମ୍ଭ ପାଇଁ ଓ ମୋ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରେ, ତେଣୁ ସେ ତାହାଙ୍କର ଅଦ୍ଵିତୀୟ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ।
ତୁମେ ଗୀତସଂହିତା ୫୯: ୧୬ ପରି ଉଦ୍ଧୃତାଂଶସମୂହ ଦେଖି ପାରିବ “ମାତ୍ର ମୁଁ ତୁମ୍ଭ ପରାକ୍ରମ ବିଷୟ ଗାନ କରିବି ଓ ପ୍ରଭାତରେ ତୁମ୍ଭ ଦୟା ବିଷୟ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଗାନ କରିବି; [କାହିଁକି?] କାରଣ ତୁମ୍ଭେ ମୋହର ଉଚ୍ଚ ଦୁର୍ଗ ଓ ବିପଦ ଦିନରେ ଆଶ୍ରୟ ସ୍ୱରୂପ ହୋଇଅଛ।”
ତୁମ୍ଭେ ଦେଖ ଈଶ୍ୱର ମୋତେ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି! ସେ ମୋଠାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ଆଉ ମୋ ପକ୍ଷରୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଏହା ତାହାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ।
ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା କିପରି ଦେଖାଯାଏ? ତାହାଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା ମୋ ପାଇଁ କିପରି ଦେଖାଯାଏ? ଏହା କିଛି ମାତ୍ରାରେ ମୁଁ କିପରି ମୋର ସ୍ତ୍ରୀକୁ ପ୍ରେମ କରେ, ଏହା ଯେପରି କିଛି ମାତ୍ରାରେ ସେପରି ଈଶ୍ୱର ମୋତେ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି। ଏହା ଆବେଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଅଟେ। ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଯେ ମୁଁ ଚାହେଁ... ତାହାଙ୍କୁ ମୋହର ଜାଣିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ । ମୁଁ ତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ରହିବାକୁ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହେଁ ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ପାପ କରେ ସେତେବେଳେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅନ୍ତର ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ଆମ୍ଭେମାନେ ଅଲଗା ରହୁ ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରେ।
ଗୀତସଂହିତାରେ ଅନେକ ଉଦ୍ଧୃତାଂଶ ଅଛି ଯାହା ଏହିପରି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ। ଗୀତସଂହିତା ୪୨: ୧ ଓ ୨… “ହରିଣୀ ଯେରୂପ ଜଳସ୍ରୋତ ପାଇଁ ଧକାଏ, ସେରୂପ ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ମୋ’ ପ୍ରାଣ ତୁମ୍ଭ ପାଇଁ ଧକାଏ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିମନ୍ତେ, ଜୀବିତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ମୋ ପ୍ରାଣ ତୃଷିତ।” ଗୀତସଂହିତା ୪୩: ୪ ପଦର ପ୍ରଥମ ଅଂଶ: “ତହିଁରେ ମୁଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବେଦି ନିକଟକୁ ଓ ମୋହର ପରମାନନ୍ଦଜନକ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବି [ଯାହା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଦାଉଦଙ୍କ ଆଖ୍ୟା ଅଟେ… ମୋହର ଅତ୍ୟଧିକ ପରମାନନ୍ଦଜନକ।] ଗୀତସଂହିତା ୬୩: ୧: “ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ତୁମ୍ଭେ ମୋହର ପରମେଶ୍ୱର; ଯତ୍ନରେ ମୁଁ ତୁମ୍ଭର ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବି; ଜଳଶୂନ୍ୟ ଶୁଷ୍କ ଓ ଶ୍ରାନ୍ତିକର ଦେଶରେ ମୋ' ପ୍ରାଣ ତୁମ୍ଭ ନିମନ୍ତେ ତୃଷିତ ହୁଏ ଓ ମୋ' ଶରୀର ତୁମ୍ଭ ପାଇଁ ଲାଳସା କରେ।”
ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା କିପରି ଦେଖାଯାଏ? ମୋର ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ମୋର ଯେରୂପ ପ୍ରେମ ଅଛି ଏହା କିଛି ମାତ୍ରାରେ ସେରୂପ ଦେଖାଯାଏ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା କିପରି ଦେଖାଯାଏ? ମୋ ପାଇଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଯେରୂପ ପ୍ରେମ ଅଛି ସେରୂପ ଏହା କିଛି ମାତ୍ରାରେ ଦେଖାଏ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା କିପରି ଦେଖାଯାଏ? ଏହା ଆବେଗପ୍ରବଣ ଅଟେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୁଁ ତାହାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା କରିବାକୁ ଚାହେଁ। । ମୁଁ ତାହାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ରହିବାକୁ ଚାହେଁ।
ଏବଂ ତା’ପରେ, ସେହି ପ୍ରେମ ମୋତେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ ଓ ମୁଁ ସମୟ ବିତାଇଥାଏ ଏବଂ ମୁଁ ତାହାଙ୍କ ଚିଠିକୁ ପଢ଼ିବି ଆଉ ମୁଁ ତାହାଙ୍କ ସହିତ ଯେତେ ସମ୍ଭବ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିପାରିବି ଓ ମୁଁ ତାହାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିବି।
ପ୍ରେମ ଆବେଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଅଟେ; ଗଭୀର ଭାବରେ ଆବେଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଓ ଏହା ଆମକୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ। ହଁ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଆମର ପ୍ରେମ ଆମକୁ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହ ପ୍ରଦାନ କରେ। ଯୋହନ ୧୪: ୧୫ ଉଦ୍ଧୃତାଂଶ ପରି “ଯଦି ତୁମ୍ଭେମାନେ ମୋତେ ପ୍ରେମ କର, ତାହାହେଲେ ମୋହର ଆଜ୍ଞା ସବୁ ପାଳନ କରିବ।" କିନ୍ତୁ ଦୟାକରି ଏହା ଶୁଣନ୍ତୁ: ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା ଓ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବା ଏକା ବିଷୟ ନୁହେଁ। ସେହି ଦୁଇଟି ଧାରଣାକୁ ସମାନ କରିବା ଓ ଚିନ୍ତା କରିବା ବିଷୟରେ ଭୁଲ୍ କରିବା ଅତି ସହଜ; ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବ, ତେବେ ତୁମ୍ଭେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଅଛ।
ବର୍ତ୍ତମାନ, ମୁଁ କେତେକ ଲୋକମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବାର କଳ୍ପନା କରିପାରେ ପୁଣି କହେ, "ତୁମ୍ଭେ କ'ଣ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କର?" ପୁଣି ଉତ୍ତର ଶୁଣିବାରେ ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବି ନାହିଁ “ଠିକ ଅଛି, ହଁ । ଯାହା ମୋ ପ୍ରତି ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ତାହା ମୁଁ କରେ। ମୁଁ ମଣ୍ଡଳୀକୁ ଯାଏ।"
ପ୍ରେମ ହେଉଛି ଆଜ୍ଞାବହ ନିମନ୍ତେ ଆଧାର ମାତ୍ର ଏହା ସମାନ ବିଷୟ ନୁହେଁ। ଦୟାକରି ତାହା ଶୁଣନ୍ତୁ। ସେହି ଭୁଲ କରିବା ସହଜ, ମାତ୍ର ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା ଓ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବା ସମାନ ବିଷୟ ନୁହେଁ। ଯଦି ମୁଁ କେବଳ ପଦଯାତ୍ରା କରି ଘାସ କାଟିଥାନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିପାରିଥାନ୍ତି କି? କିମ୍ବା ମୁଁ ବଗିଚା ମାଳି ହୋଇଥାନ୍ତି କି? ସେସବୁ ସମାନ ବିଷୟ ନୁହେଁ।
ଯଦି ଆମ୍ଭେମାନେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁ ତେବେ ହଁ, ଆମ୍ଭେମାନେ ତାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରୁ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରେମ କରିବାକୁ ଆହୁରି ଅନେକ ବିଷୟ ଅଛି ତାହା ହେଉଛି କେବଳ ଆଜ୍ଞାବହ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବାର ଅର୍ଥ ସେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ପରମାନନ୍ଦ ଅଟନ୍ତି। ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବାର ଅର୍ଥ ସେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ଗଭୀର ଲାଳସା ଅଟନ୍ତି।
ଏବଂ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ପ୍ରତି ଏହି ଅତ୍ୟଧିକ ସୂଚନାପ୍ରାପ୍ତ, ଭାବପ୍ରବଣତା, ମୋ ପ୍ରତି ଥିବା ପ୍ରେମ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ମୋର ପ୍ରେମରୁ, ତା’ପରେ ମୁଁ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରେ । କିନ୍ତୁ ସେସବୁ ସମାନ ବିଷୟ ନୁହେଁ ।
କଥା ପ୍ରସଙ୍ଗରେ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଜ୍ଞା ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ‘ପସନ୍ଦ’ କରିବା ନୁହେଁ। ଏହା ଆପଣା ସମସ୍ତ ଅନ୍ତଃକରଣ ଓ ଆପଣା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣ ଓ ଆପଣା ସମସ୍ତ ମନ ଓ ଆପଣା ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା ଅଟେ। ଈଶ୍ୱର ଆପଣା ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଜୀବନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଦାବି କରନ୍ତି। ଯୀଶୁ କହନ୍ତି, “ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ଆପଣା ପିତା କି ମାତାଙ୍କୁ ମୋଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟଜ୍ଞାନ କର, ତେବେ ତୁମ୍ଭେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ରାଜ୍ୟର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ।" ଈଶ୍ଵର ପ୍ରେମ ଆବଶ୍ୟକ କରନ୍ତି! ସେ ଆପଣା ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଜୀବନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଦାବି କରନ୍ତି।
ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଜ୍ଞା ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା, ତାହାଙ୍କୁ ପସନ୍ଦ କରିବା ନୁହେଁ। ଉଚ୍ଚ ମାତ୍ରାରେ ଆବେଗପ୍ରବଣ; ସୂଚିତ, କିନ୍ତୁ ଆବେଗପ୍ରବଣ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ସତ୍ତାର ଗୋପନୀୟ ସ୍ଥାନର ମର୍ମସ୍ପର୍ଶୀ ଅଟେ।
ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କର। ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ଆଉ କିଛି କର ନାହିଁ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କର।
ଆଉ ଦ୍ୱିତୀୟ ବିଷୟ ହେଉଛି ଯେ ଆମ୍ଭେମାନେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁ। ପୁଣି ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି, “ଆମ୍ଭର ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ପ୍ରେମ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଅଟେ କି?” କାରଣ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଜ୍ଞା ହେଉଛି ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା, ଏହା ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ବିଷୟରେ ଉତ୍ତମ ବିଷୟକୁ ପ୍ରେମ କରିବା ନୁହେଁ।
ମୁଁ ବିଶ୍ଵାସ କରେ ଯେ ଆମର ପ୍ରବୃତ୍ତି ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା ନୁହେଁ, ବରଂ ତାହାଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଥିବା, ଅଧିକ ସ୍ପର୍ଶନୀୟ ବିଷୟସବୁ, ଉତ୍ତମ ବିଷୟସବୁକୁ ପ୍ରେମ କରିବା ଅଟେ। ବିପଦ ହେଉଛି ଯେ ଆମ୍ଭେମାନେ ଏହି ଉତ୍ତମ ବିଷୟସବୁକୁ ପ୍ରେମ କରିବା ସହିତ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା ସମାନ କରିପାରିବା ପୁଣି ଯେବେ ତୁମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଉତ୍ତମ ବିଷୟସବୁକୁ ପ୍ରେମ କର, ତେବେ ସେହି ଉତ୍ତମ ବିଷୟସବୁ ମୂର୍ତ୍ତିସବୁରେ ପରିଣତ ହୁଏ। ଆଉ ମୁଁ ଭାବେ ତାହା ହେଉଛି କେବଳ ମାନବ ପ୍ରକୃତିର ଏକ ଅଂଶ; ଯାହାକୁ ଆମ୍ଭେମାନେ ଦେଖିପାରିବା ଓ ଅନୁଭବ କରିପାରିବା ଓ ସ୍ପର୍ଶ ଏବଂ ସ୍ୱାଦ ଓ ଅଭିଜ୍ଞତା ସହିତ ଆମ ନିଜକୁ ସଂଯୁକ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ ଓ ମୁଁ ଭାବେ ଯେ ଆମ୍ଭେମାନେ ତାହା ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ସହ କରୁ ଓ ତେଣୁ ମୁଁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ ଯେ ଯେବେ ଆମ୍ଭେମାନେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁ, ସେ ହିଁ ଈଶ୍ୱର ଯାହାଙ୍କୁ ଆମ୍ଭେମାନେ ପ୍ରେମ କରୁ ଆଉ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ବିଷୟରେ ଉତ୍ତମ ବିଷୟକୁ ନୁହେଁ।
ଅନେକ ଉଦାହରଣ ଅଛି; ମୋତେ କେବଳ ଦୁଇଟି ଦେବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
ବାଇବଲକୁ ପ୍ରେମ କରିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା ନୁହେଁ! ସେସବୁ ସମାନ ବିଷୟ ନୁହେଁ। ବର୍ତ୍ତମାନ ସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପେ ବାଇବଲ ଜାଣିବା ଉତ୍ତମ ଅଟେ। ଆମ୍ଭେମାନେ କିପରି ଯୀଶୁଙ୍କ ସଦୃଶ ହୋଇପାରିବା ଯଦି ଆମ୍ଭେମାନେ ଜାଣୁ ନାହୁଁ କିପରି ତାହାଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ଓ ବାଇବଲ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଜ୍ଞାନ ବିନା ଆମ୍ଭର ପ୍ରେମ ଅଜ୍ଞ ଭାବପ୍ରବଣତା ଅଟେ, ଆଉ ଆମ୍ଭେମାନେ ତାହା ଚାହୁଁନାହୁଁ। କିନ୍ତୁ ବାଇବଲକୁ ପ୍ରେମ କରିବା ଅର୍ଥ ନୁହେଁ ଯେ ତୁମେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କର। ଏହାର ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକ ପଢ଼ିବାର ଅର୍ଥ ନୁହେଁ ଯେ ତୁମ୍ଭେ ଲେଖକଙ୍କୁ ଶୁଣୁଅଛ।
ଫାରୂଶୀମାନେ ପୁରାତନ ନିୟମକୁ “ପ୍ରେମ କରୁଥିଲେ।” ଏହାକୁ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବାରେ ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କର ପୁରା ଜୀବନ ବିତାଇଥିଲେ ପୁଣି ତଥାପି ଯୀଶୁ ଫାରୂଶୀମାନଙ୍କ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ରର “ପ୍ରେମ” ବିଷୟରେ କ’ଣ କହନ୍ତି? ଯୋହନ, ଅଧ୍ୟାୟ ୫: ୩୭ ପଦରୁ ଆରମ୍ଭ:
ତୁମ୍ଭେମାନେ କେବେ ହେଁ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ସ୍ୱର ଶୁଣି ନାହଁ ବା ତାହାଙ୍କର ଆକାର ଦେଖି ନାହଁ, ପୁଣି ତାହାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଅନ୍ତରରେ ସ୍ଥାନ ପାଇ ନାହଁ।
ବାଇବଲକୁ ପ୍ରେମ କରିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା ପରି ସମାନ ବିଷୟ ନୁହେଁ।
ମୋର ଏକ ପରୀକ୍ଷା ଅଛି। ମୁଁ ଏହାକୁ ନିଜ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରେ ଓ ମୁଁ ତୁମ୍ଭ ସହିତ ଅଂଶ ବିତରଣ କରିବି। ଯେତେବେଳେ ତୁମ୍ଭେ ବାଇବଲ ଅଧ୍ୟୟନ କର, ତୁମ୍ଭେ ଓ ମୁଁ ବାକ୍ୟ ସହିତ ଅଟକି ଯାଉ, କିମ୍ବା ବାକ୍ୟ ବ୍ୟବହାର କରୁ, ଯାହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ, ସେହି ବାକ୍ୟ ତୁମକୁ ଲେଖକଙ୍କ ସହିତ ଏକ ମୁକାବିଲାକୁ ନେଇଥାଏ କି? ଏକ ମୁକାବିଲା ଯେଉଁଥିରେ ତୁମ୍ଭର ଜୀବନ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ।
ତୁମ୍ଭେ ଦେଖ, ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ଓ ମୁଁ ବାକ୍ୟ ସହିତ ବନ୍ଦ କରୁ ଓ କହୁ “ଠିକ ଅଛି, ଏହା କୌତୁହଳଜନକ” ପୁଣି ଯଦି ଆମ୍ଭେମାନେ ଏହାକୁ ଆମ ମସ୍ତିଷ୍କର ବୌଦ୍ଧିକ ଅଂଶରେ ରଖୁ ଓ ଆମ୍ଭେମାନେ ଜ୍ଞାନ ଗଛିତ କରୁ କିନ୍ତୁ ଆମ୍ଭେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ କେବେବି ସାକ୍ଷାତ କରୁ ନାହୁଁ ଓ ତାହାଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ଆମକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାରେ ଅନୁମତି ଦେଉ ନାହୁଁ, ତେବେ ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହା କହିବା ଏକ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ପ୍ରଶ୍ନ ଅଟେ “ମୁଁ ଶାସ୍ତ୍ର କିଅବା ଏହାର ଲେଖକଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରେ କି?” ସେଗୁଡ଼ିକ ସମାନ ବିଷୟ ନୁହେଁ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏହା ଫାରୂଶୀମାନଙ୍କ ସହିତ ନ ଥିଲା। ବାଇବଲକୁ ପ୍ରେମ କରିବା ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା ନୁହେଁ।
ଦ୍ୱିତୀୟ ଉଦାହରଣ ହେଉଛି: ଉପାସନାକୁ ପ୍ରେମ କରିବା ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା ନୁହେଁ। ତୁମେ ଜାଣ, କେତେକ ଲୋକ ଉପାସନା କରିବାକୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି ନାହିଁ କିମ୍ବା ତାହାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱାର ଖୋଲା ଥାଏ ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ମଣ୍ଡଳୀକୁ ଆସିବାକୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ସହଭାଗିତାକୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, ଏସବୁ ଉତ୍ତମ ବିଷୟ ଅଟେ, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କ ଶରୀର ଥିବା ସଙ୍ଗୀତର ପ୍ରଭାବକୁ ସେମାନେ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଯଦି ଧ୍ୟାନ “ଅପବିତ୍ର ତ୍ରିତ୍ୱ ଈଶ୍ଵର” ଉପରେ ରହିଥାଏ- ମୋ, ନିଜ ଓ ମୁଁ ଓ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଉପରେ ନୁହେଁ- ଆଉ ଯଦି ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କିମ୍ବା ଗୌରବ କରାଯାଇଅଛି କି ନାହିଁ ତାହା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ନ ରହେ, ମୁଁ କିପରି ଅନୁଭବ କରେ ତାହା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ରହିଥାଏ, ଯଦି ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ପ୍ରତି ଉତ୍ତମତା ବର୍ଣ୍ଣନା ନ କରି ମୋ ନିଜ ବିଷୟରେ ଉତ୍ତମ ଅନୁଭବ କରି ମୁଁ ମଣ୍ଡଳୀରୁ ବାହାରକୁ ଆସେ, ତେବେ ମୋତେ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବାକୁ ପଡିବ “ମୁଁ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରେ ନା ମୁଁ ଉପାସନାକୁ ପ୍ରେମ କରେ?” ପୁଣି ସେସବୁ ସମାନ ବିଷୟ ନୁହେଁ।
ମୁଁ ଆମ୍ଭର ମଣ୍ଡଳୀ ବିଷୟରେ ବାରମ୍ବାର ଦୁଇଟି ମନ୍ତବ୍ୟ ଶୁଣେ। "କାହିଁକି ତୁମ୍ଭେ ସେହି ମଣ୍ଡଳୀକୁ ଯାଅ?" ଆମ୍ଭେମାନେ ବାସ୍ତବରେ ଉପାସନାକୁ ଉପଭୋଗ କରୁ। ଆମ୍ଭେମାନେ ବାସ୍ତବରେ ପ୍ରଚାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଷୟସବୁ ଉପଭୋଗ କରୁ। ତାହା ବାସ୍ତବରେ ଉତ୍ତମ ଅଟେ। ତୁମ୍ଭେମାନେ ଉପାସନାକୁ ନାପସନ୍ଦ ଓ ପ୍ରଚାରକୁ ଘୃଣା କର ବୋଲି ମୁଁ ଚାହେଁ ବୋଲି ବିଚାର କରି ତୁମ୍ଭେମାନେ ଏଠାକୁ ଆସ ନୀହିଁ। ତାହା ବିଷୟବସ୍ତୁ ନୁହେଁ। କିନ୍ତୁ ତୁମ୍ଭେ ଜାଣ ମୁଁ ବାସ୍ତବରେ କ’ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ?
ମଣ୍ଡଳୀକୁ ତୁମ୍ଭେ କାହିଁକି ଯାଅ? କାରଣ ଲୋକମାନେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି। ତାହା ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ଲୋକମାନେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ପ୍ରଥମ ବିଷୟ ପ୍ରଥମେ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ବିଷୟସବୁରେ ଗୋଳିଆମିଶା କରି ପାରନ୍ତି, ମାତ୍ର ସେମାନେ ପ୍ରଥମ ବିଷୟ ପ୍ରଥମେ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଏପରି ଲୋକ ଯେଉଁମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି ଓ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ସେଠାରେ ଥାଏ ମୁଁ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ।
ଉପାସନାରେ ମୋର ପ୍ରେମ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ମୋତେ ଉତ୍ସାହିତ କରାଯାଇଛି; ବାଇବଲ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପ୍ରଚାରରେ ଅବଗତ ହେବାକୁ ମୋତେ ଉତ୍ସାହିତ କରାଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ମଣ୍ଡଳୀକୁ ଯାଏ ମୁଁ ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥାଏ ଯେଉଁମାନେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି; ଆତ୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଥମ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରୁଅଛନ୍ତି, “ତୁମ୍ଭେ ଆପଣା ସମସ୍ତ ଅନ୍ତଃକରଣ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣ, ସମସ୍ତ ମନ ଓ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ପ୍ରଭୁ ଆପଣା ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କର।”
ତାହା ଏକ ମଣ୍ଡଳୀର ସୂଚକ ଚିହ୍ନ ଅଟେ ଯାହା ମଣ୍ଡଳୀଠାରେ ହେବା ଉଚିତ୍। ଏହା ପ୍ରଥମ ଓ ସର୍ବପ୍ରଥମ ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଜ୍ଞା ଅଟେ। ଏହା ଆବେଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଓ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଅଟେ।
କିନ୍ତୁ, ଏହି ବର୍ଣ୍ଣନାରେ ଏହା କୌତୁହଳଜନକ ଅଟେ। ଜଣେ ଶାସ୍ତ୍ରୀ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଏକ ଅସାଧାରଣ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଥିଲେ। ସେ ପଚାରିଲେ “ସମସ୍ତ ଆଜ୍ଞା ମଧ୍ୟରେ କି ପ୍ରକାର ଆଜ୍ଞା ପ୍ରଧାନ?” କିନ୍ତୁ ଯୀଶୁ ଗୋଟିଏ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଜ୍ଞାରେ ଅଟକି ପାରିବେ ନାହିଁ ପୁଣି ସେ ଅଗ୍ରସର ହୋଇ ଦ୍ୱିତୀୟ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତି, କାରଣ ତୁମ୍ଭେ ସେହି ସମୟରେ ସେହି ଉଛୁଳା ପ୍ରେମକୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପରିଣତ କରିବା ବିନା ଆପଣା ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିପାରିବ ନାହିଁ ଓ ଆପଣା ପଡ଼ୋଶୀକୁ ପ୍ରେମ କରି ସମାପ୍ତି ହେବ। ମୂଳତଃ ଏହା ଗୋଟିଏ ମୁଦ୍ରାର ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱ ଅଟେ, ଆଉ ତୁମ୍ଭେ ଗୋଟିଏ ପାର୍ଶ୍ୱ ମୁଦ୍ରା ହୋଇ ପାରିବ ନାହିଁ।
୩୧ ପଦରେ ଦେଖନ୍ତୁ; କିପରି ଯୀଶୁ ଏହା ସମାପ୍ତ କରନ୍ତି, “ଏହି ଆଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକ ଅପେକ୍ଷା ଆଉ କୌଣସି ଶ୍ରେଷ୍ଠତର ଆଜ୍ଞା (ଏକବଚନ) ନାହିଁ।” ତୁମ୍ଭେ ପ୍ରଥମ ଆଜ୍ଞାବିନା ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଜ୍ଞା ପାଇ ପାରିବ ନାହିଁ । ତୁମ୍ଭେ ପ୍ରଧାନ ଆଜ୍ଞାକୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଜ୍ଞାବିନା ପାଇ ପାରିବ ନାହିଁ । ତୁମ୍ଭେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ ନ କରି, ଆପଣା ପ୍ରତିବାସୀକୁ ପ୍ରେମ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ଏହା ଅସମ୍ଭବ ଅଟେ।
ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରେ, ଯେ ଯୀଶୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରବୃତ୍ତି, ପ୍ରେମ କରିବା ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରେମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶ କରାଯାଏ ଏବଂ ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ଆଉ ମୁଁ ଆପଣା ପ୍ରତିଵାସୀକୁ ପ୍ରେମ କରୁ ନାହୁଁ ତେବେ ଆମ୍ଭେମାନେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେମ କରୁ ନାହୁଁ।
ବର୍ତ୍ତମାନ, "ପ୍ରତିବାସୀ" ଶବ୍ଦ ଗୋଟିଏ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟଜନକ ଅନୁବାଦ ଅଟେ; ଏଥି ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଇଂରାଜୀ ଶବ୍ଦ ନାହିଁ। ଗ୍ରୀକରେ ଏହାର ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥ "ଅନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି"। ଏହା ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ତୁମ୍ଭ ସହିତ ବସବାସ କରୁଛନ୍ତି ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କ ବ୍ୟତିତ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବୁଝାଏ। ଏହା ଯେ କେହି ତୁମ୍ଭ ସହିତ ଅଛନ୍ତି ଓ ଯାହା ସହିତ ତୁମ୍ଭେ ଅଛ ତାହାକୁ ବୁଝାଏ। ଯେକୌଣସି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ତୁମ୍ଭର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲୋକ। ସେ "ଅନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି" ଅଟନ୍ତି ଏବଂ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ପ୍ରତି ଆମର ପ୍ରେମ ଯେଉଁ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ କ୍ରୁଶ ଉପରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେମରେ ଉଚ୍ଛୁଳି ପଡିବା ଅତି ଆବଶ୍ୟକ। ଅନ୍ୟକୁ ପ୍ରେମ କରିବା।
ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରେମ ଅନିର୍ଵାଯ୍ୟ ଭାବରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେମ କରିବାକୁ କଢ଼େଇ ନେଇଥାଏ। ୧ ଯୋହନ ୪:୨୦ ଓ ୨୧: “ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଅଛି ବୋଲି କହି ଯଦି କେହି ଆପଣା ଭାଇକୁ ଘୃଣା କରେ, ତାହାହେଲେ ସେ ମିଥ୍ୟାବାଦୀ, [ଏବଂ ସେ ଅନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି, ବିଶେଷ କରି ମଣ୍ଡଳୀର ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଯେଉଁମାନେ ପରିସରରେ ଅଛନ୍ତି।] ଯେଣୁ ଯେଉଁ ଭାଇକୁ ଦେଖିଅଛି, ଯଦି ତାହାକୁ କେହି ପ୍ରେମ ନ କରେ, ତାହାହେଲେ ଯେଉଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସେ ଦେଖି ନାହିଁ, ତାହାଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରି ପାରେ ନାହିଁ। ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରେ, ସେ ଆପଣା ଭାଇକୁ [ଅନ୍ୟ ଜଣକୁ] ମଧ୍ୟ ପ୍ରେମ କରୁ ଏହି ଆଜ୍ଞା ଆମ୍ଭେମାନେ ତାହାଙ୍କଠାରୁ ପାଇଅଛୁ।
ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରେମ ଅନିର୍ଵାଯ୍ୟ ଭାବରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେମ କରିବାକୁ କଢ଼େଇ ନେଇଥାଏ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରେମ ଅନିର୍ଵାଯ୍ୟ ଭାବରେ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରେମକରିବା କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଉଛୁଳି ପଡେ।
ପ୍ରଥମ କରିନ୍ଥୀୟ ୧୩ ପର୍ବରେ ଯାହା ପ୍ରେମ ବିଷୟରେ ବହୁତ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରେ, ୪ ପଦ ଆରମ୍ଭରୁ: “ପ୍ରେମ ଦୀର୍ଘସହିଷ୍ଣୁ, ପ୍ରେମ ହିତଜନକ, ପ୍ରେମ ଇର୍ଷା କରେ ନାହିଁ, ଏହା ଆତ୍ମବଡ଼ିମା କରେ ନାହିଁ, ଏହା ଅହଂକାର କରେ ନାହିଁ କିମ୍ବା ଅଶିଷ୍ଟ ଆଚରଣ କରେ ନାହିଁ, ଏହା ଅନୁଚିତ ବ୍ୟବହାର କରେ ନାହିଁ, ଏହା ସ୍ୱାର୍ଥ ଚେଷ୍ଟା କରେ ନାହିଁ, ଏହା ବିରକ୍ତ କିମ୍ବା ରୁଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ, ଅପକାର ସ୍ମରଣରେ ରଖେ ନାହିଁ, ଏହା ଅଧର୍ମରେ ଆନନ୍ଦ କରେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରେ; ପ୍ରେମ ସମସ୍ତ ସହ୍ୟ କରେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱାସ କରେ, ସମସ୍ତ ଭରସା କରେ, ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି ରହେ।”
ଆମ ପ୍ରେମ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆମ ପ୍ରେମରେ ଉଛୁଳି ପଡେ, କୌଣସି ଭୌତିକ ସତ୍ତାହୀନରେ ନୁହେଁ, ତାତ୍ତ୍ୱିକ ଉପାୟରେ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବ ଉପାୟରେ! ଏହା ମୋର ଚରଣ ଯାହା କରେ ତାହା ପ୍ରଭାବିତ କରେ। ଏହା ମୋ ହସ୍ତ ଯାହା କରେ ତାହା ପ୍ରଭାବିତ କରେ। ଏହା ମୋ ଚକ୍ଷୁ ଯାହା କରେ ତାହା ପ୍ରଭାବିତ କରେ। ମୋ ଜିହ୍ୱା ଯାହା କରେ ତାହା ପ୍ରଭାବିତ କରେ।
ମୋ' ପିତା ମୋତେ ଜଣେ ପାଳକଙ୍କ କାହାଣୀ କହିଥିଲେ ଯାହା ବିଷୟରେ ସେ ଜାଣନ୍ତି କିମ୍ବା ଅନ୍ତତଃ ପକ୍ଷେ ଦକ୍ଷିଣ ଆମେରିକାରେ, ଜୁଆନ କାର୍ଲୋସ ଅରିଟିଜ ନାମକ ଜଣେ ପାଳକ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଥିଲେ ଆଉ ସେ ଦିନେ ସକାଳେ ନିଜ ମଣ୍ଡଳୀରେ ଉଠି କହିଲେ “ଆଜି ସକାଳ ପାଇଁ ପାଠ୍ୟ ହେଉଛି” ଆପଣା ପ୍ରତିଵାସୀକୁ ପ୍ରେମ କର” [ପୁଣି ସେ ବସିପଡିଲେ।] ପାଞ୍ଚ ମିନିଟ୍ ପରେ ସେ ଉଠିପଡି କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ “ମୋତେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବାକୁ ଦିଅ, ମୋତେ ପାଠ୍ୟର ପୁନରାବୃତ୍ତି କରିବାକୁ ଦିଅ। ଆଜି ସକାଳେ ପାଠ୍ୟ ହେଉଛି: “ଆପଣା ପ୍ରତିଵାସୀକୁ ପ୍ରେମ କର।” [ପୁଣି ସେ ବସିପଡିଲେ।] ଆଉ ସେ ମଞ୍ଚକୁ ଫେରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ଯାଇ ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଲେ ଯିଏ ଆଗ ଧାଡିରେ ବସିଥିଲେ ଯିଏ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ତାଙ୍କ ଘର ସଫା କରିଥିଲେ ଓ ସେ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ ସେ ତା'ଙ୍କ ନାମ ଜାଣିଅଛନ୍ତି ଏବଂ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ। ତେଣୁ ସେ ସେଠାରେ ବସିପଡି ମହିଳାଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା କଲେ। ସେ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ମୂର୍ଚ୍ଛା ରୋଗ ଅଛି ଏବଂ ସେ ଚାକିରୀ କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ ନ ଥିଲେ ପୁଣି ସେମାନେ ଏକ ମୋଟା କାଗଜରେ ତିଆରି କୁଡ଼ିଆ ଘରେ ରହୁଥିଲେ। ତେଣୁ ପରଦିନ ଜୁଆନ୍ କାର୍ଲୋସ୍ ଅର୍ଟିଜ୍ ତଳକୁ ଯାଇ ଏକ କାଠ ବିଡା କିଣି ଆପଣା “ପ୍ରତିବାସୀ” କୁ ଦେଲେ ଯାହା ଫଳରେ ସେମାନେ ବର୍ଷା ଦିନେ ଏକ କାଠ କୁଡ଼ିଆ ଘରେ ରହିପାରିବେ। ଆଜି ସକାଳ ପାଇଁ ପାଠ୍ୟ ହେଉଛି “ଆପଣା ପ୍ରତିବାସୀକୁ ପ୍ରେମ କର”।
ତୁମ୍ଭେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କର କି? ତୁମ୍ଭ ନିକଟରେ ବସିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପଚାର ଯେ ତୁମ୍ଭେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କର କି? ତୁମ୍ଭେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କର କି?
ତୁମ୍ଭେ ଓ ମୁଁ କିପରି ଅନ୍ୟ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ବିଷୟରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣିଥାଉ, ବିଶେଷତଃ ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ନଥାନ୍ତି। ଆମ ଜିହ୍ୱା କ'ଣ ପ୍ରେମ ଓ ଅନୁଗ୍ରହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନା ଏହା ସମାଲୋଚନା ଏବଂ ବିଚାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ? କାରଣ ଆମ୍ଭେମାନେ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିପାରିବା ନାହିଁ ଓ ପରସ୍ପର ବିଷୟରେ ଦୋଷାଦର୍ଶୀ, ହିନାଚରଣ, ନକାରାତ୍ମକ ଉପାୟରେ କହିପାରିବା ନାହିଁ। ପୁଣି ମୁଁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ଉଦାହରଣ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବି, ମାତ୍ର ଜିହ୍ୱା ସର୍ବଦା ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ପ୍ରଧାନ ଆଜ୍ଞା ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା ଅଟେ! ଏହା ଅତି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଷୟ ଅଟେ ଯାହା ତୁମ୍ଭେ ଓ ମୁଁ ମାନବ ଇତିହାସରେ ସବୁବେଳେ କରିବା।
ସେହି ପ୍ରେମ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ମୋର ଅନୁରାଗସମୂହକୁ ଗତି କରାଇବା ଆବଶ୍ୟକ, ଏହା ଗଭୀର ହେବା ଆବଶ୍ୟକ।
ମୋର ପ୍ରେମ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ ଆଉ ତା'ଙ୍କ ବିଷୟରେ ଉତ୍ତମ ବିଷୟସବୁକୁ ନୁହେଁ।
ଏବଂ ମୋର ପ୍ରେମ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ମୋ ଜୀବନରେ, ମୋର ପ୍ରତିଵାସୀ, ମୋର ଭାଇ ଓ ମୋର ଭଉଣୀଙ୍କ ଜୀବନରେ ଉଛୁଳି ପଡିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହା ମୋର ଚରଣ, ମୋର ହସ୍ତ, ଚକ୍ଷୁ ଓ ଜିହ୍ୱାକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ଯଦି ଆମ୍ଭେମାନେ ଏକ ମଣ୍ଡଳୀରୂପେ କିଛି କରୁ ନାହୁଁ, ତେବେ ଆମ୍ଭେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁ ଏବଂ ସେହି ପ୍ରେମ ଆମ୍ଭେମାନେ କିପରି ପରସ୍ପର ବିଷୟରେ ଆଚରଣ ଓ ବାର୍ତ୍ତାଳାପ କରିପାରୁ ସେଥିରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ।